Tandarts tot in de dood
De vraag waar velen mee worstelen is of je altijd een tandarts blijft, zelfs na het verliezen van je BIG-registratie. Toen mijn vader onlangs overleed en we zijn rouwadvertentie opstelden, vroeg ik me af of we naast de vermeldingen van echtgenoot, vader en opa ook nog 'tandarts' moesten toevoegen, ook al was hij al 27 jaar met pensioen. Het gaat hier immers niet zomaar om iemand die is overleden, hij was tandarts.
De indeling komt neer op de vraag of je tandarts bent of simpelweg werkt als tandarts. Ben je naast je patiënten behandelen nog altijd bezig met je vak? Zijn er bevlogen tandartsen die niet per se lid zijn van een club, naast de tandartsen die hun werk meer als een verplichting zien? Bevlogenheid is een keuze, geen lidmaatschap.
In de tijd van mijn vader was bevlogenheid eerder een last dan een keuze, aangezien bijna alle tandartsen praktijkhouders waren met alle bijbehorende verantwoordelijkheden. Mijn vader runde zelfs zijn eigen praktijk aan huis, met aanvankelijk maar liefst 12000 patiënten, en draaide maandelijks een zeer drukke weekenddienst. Het hele dorp kende zijn naam en wist waar hij woonde - hij was niet zomaar een tandarts, hij was dé tandarts. Bevlogenheid was een verplichting.
De balans tussen werk en privé was verstoord, om nog maar te zwijgen over het gebrek aan privacy. Buiten werktijd zocht hij zijn toevlucht in Muggenbeet, waar hij al vroeg in zijn carrière een tweede huis had gekocht, zoals veel tandartsen uit die tijd deden. Privacy was voor een dorps-tandarts niet vanzelfsprekend, maar gelukkig wel te koop.
Na 30 jaar hard werken in de praktijk had mijn vader er genoeg van. Het was tijd om te stoppen met werken, maar ook om te stoppen met het zijn van een tandarts. Hij verhuisde naar Muggenbeet om daar een nieuw leven te beginnen - een leven in de natuur, zonder patiënten en volle agenda's. Het was tijd om te genieten, zonder tandheelkunde.
Uiteindelijk stond er geen 'tandarts' in de rouwadvertentie, want dat was hij al lang niet meer. Toen de rouwkaarten echter binnenstroomden, waren er verrassend veel van oud-patiënten, ondanks zijn 27 jaar pensioen. Mijn vader had het vak vaarwel gezegd, maar voor zijn patiënten was hij nog steeds hun tandarts, tot in de dood.
Jerry Baas
